شعر و ادبیات

X

شعر و ادبیات

شعر و ادبیات ایران و جهان


	باعرض پوزش در انتهای مطالب شعر دوئل نامهی عاشقانه ی ۳ بود که از قلم افتاد.این شعر با مجموعه ای از نامه های عاشقانه ی دیگر در کتابی به نام کنار پنجره ای باران... (مجموعه نامه های عاشقانه ) در حال انتشار است . نامه عاشقانه 4 : کنارِ پنجره ای باران... مثل خوشبخت ها سرم را بالا بگیرم بترسم از شبه جمله هایی که بی فعلند آری ! فاعل تمام روزها چرا هرچه درد چوب خط می کنم تنها شبی تمام می شود و به ماه نمی رسم ؟ از این همه به خواب رفتن در پلکم باز می مانم من که دستانم دریاست و چشم به ساحل دوخته ام تنم زیر ماسه های نرم گرم تدفین روزهای آفتابی ست ! عاشقانه های ماه کو؟ در روزهای خورشیدی گلدانکِ خرداد آغاز تیره و تار تابستان ! باران سازِ چشمهای تو بود بارانسازِ چشمهایم تویی زیر باران تصویر آمدنت از سرم نرفت حالا رفته ام کنار پنجره ای باران کنار پنجره ای ایستاده ام که رو به دریا باز می ماند از این همه رفتن تنها سرزمین مادری ام مانده بر ایوان کودکی کنار خیابان ایستاده ای گوشه ای از این همه آمد و عبور میانِ آدمهایی که دوست ندارند دوست بدارند آنانی که دوست دارند دوست ندارند کسی که دوست دارد دوست دارد آن که دوست دارد دوست بدارد خیره ای به من و من دوستت دارم ! م.آنیما (مهدی مهدوی) لاهیجان/ اسفندماه1384 \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 \|


	کویر م.آنیما (مهدی مهدوی) لاهیجان / شهریور ماه 1384 بر لبهای کویر گوشه ای برای لبخند نمانده که بغض باران دیده ی هر آسمان باشم زمین با سیاهرگ های ترکیده اش بشکه ای 60 سِنت افزایش یافت بی آنکه چیزی از لبهایم عوض شود جهان با تمام ته سیگارهایش از جیبم جلوتر نرفت این را کبریت های سوخته می دانند ، خورشید بعد از غرب کجا می رود ؟! پاهایم پر از رفتن دستهایم خالی از ماندن و صلابه کشیدن کیفی که نمی تواند کتابهایم را هضم کند ابروهایم را بالا کشیده ام بر سر زنی وبا گرفته که گریه ام نمی گیرد مثل تیر برق هایی که عاشقند مثل کویر که با بیشمار لبهایش دهان باز می کند کویر لبخند می زند ! \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در یکشنبه بیست و ششم اسفند 1386 \|


	مانیفست (لاهیجان / تابستان ۱۳۸۴) من مهدی مهدوی ام نه اندوهم و نه لبخند از اینکه هستم شانزده سال است در کنار آدمهایی که اصلاً خنده دار نیستند برادرانم شاعرند پدرم هم سرمایه دار نبود ، تنها و یک معلم بود اما به حرمت نام اوست که سالها استوارم و مادرم از طایفه طوافی ها شعر اندوخته ی شانزده ساله ای که از 1375 به هجرت کاغذ در آمد نقاشی هم که از 1379 در آتلیه محمد رضا لاهیجی شروع شد آنقدر شاعرم که بشود زندگی کرد کتاب می خوانم ، راه می روم ، چای می خورم ، می بینم ، می شنوم ، شاخ هم ندارم ، من مهدی مهدوی ام نه اندوهم ونه لبخند مردی که آنقدر دید کور شد نابینایان را دوست دارم ناشنوایان هم امّا دلم برای لال ها می سوزد که زبان دارند و بی زبانند... سر به زیر بوده ام که بار ها سرم زیر آب شد متولّد هزار وسیصد و دی ماه و کوچک تر از آنکه عاشق باشم هر چه صبر می کنم بیشتر پیر می شوم هرچه پیر می شوم کمتر صبر می کنم بعد می میرم چند روز دیگر کسی گریه نخواهد کرد و دیگر لحظه ای پیش نمی آید که بگویم : من مهدی مهدوی ام نه اندوهم و نه لبخند ... م.آنیما / مهدی مهدوی لاهیجان/تابستان1384 \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 \|


	ژوکِر تقدیم به م. موید که گشایش لبخندهای نیلوفری ست لاهیجان / آبان ماه 1384 می نشینم بر( لبخنده ی ماه ) 14 لبخند می زنم به تو و کوچه های این شهر که سالهاست مرا بازی نمی گیرند ! شاعر بلاتکلیفی ها در تکلیف های مدرسه گم شد وقتی توپ های جام در شهر ریختند و هرچه من برادران خونیِ این شعر از دست داده اند داده های تاریخ را می نشینم بر لبخنده ی ماه و هرچه بزرگ می شوم مرا بازی نمی گیرند تکلیف های مدرسه! مهدی مهدوی/ م.آنیما \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 \|


	ابراهیم در خاک دستی اگر مانده خداحافظی ست و چشمی که تف کُنیَم بر جاده های جدایی کاسه ای خون قدمی تا سنگ ریزه های اشاره پشت پنجره ای که شب روزهاست شب است در نگاهت به بی مکانی مطلق رسیده ومن جزئی از خیابانم زیر چتری که بعید نیست زنانه باشد! باسوتی که هرزه گاهی بر ریل های سفید دهانم جاری ست و تمام زمین پاهای من است که بیهوده می چرخند دورِ تو و عقربه های پشیمانی پا از رفتن بر نمی دارند یک سر و چند گردن بالاتر خدایی که دستچین شعر است کافر نیستم اما جهان یکدست شده تا سیلی ام بزند! درخت زرد شد وقتی چشمهایت بهار را دزدید و من پاییز را اینگونه شناختم در خیابان با درختانی که برای عبورم صف کشیده اند... مادر که مُرد کوچه بی پدر تر از همیشه آغوش بازیگوشی ام شد با پیراهنی که پدربزرگم بود در زمستان ، غارتِ جاده ها از درخت معیار زندگی خمیازه ای که چند دهان بیشتر پاره کرد تا بگویم دنیا از آنِ کسی ست که خوابش نمی برد تمام دنیا همین لبخندهای توست که همانِ غریبه هاست من از آغاز زیستن می آیم واز نخستین نامه ی عاشقانه ای که در گلوی غار ها گیر کرده است حتی بعد ها درد همین حسی ست که ته یک خیابان بن بست سوت می کشی و دستهای مرگ هرچه از پیشانی ام پایین می آیند چشمهایم جاده ایست که روی آن ایستاده ای بی بند و بار تر از همیشه و باد درگیر موهای توست و آتش گونه ات چهارشنبه ای ست که ابراهیمِ ناکام تشنه از لبانت باز می گردد بعدِ خاکسپاری ام می روید روی دستهایت باد می کند گونه ای تنها در هجوم باد ! لاهیجان/ بهمن ماه ۱۳۸۴ م.آنیما (مهدی مهدوی) \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386 \|


	دیوار اهواز / بهمن ماه 1383 مهدی مهدوی (م. آنیما) (دیوار ها کجند غذا ها مزه دیوار می دهند...) نگاهم را رها می کنم در انبوه انسانهای پیاده رو می برًد چشمهایم از پلک این روزها از کنار هر عابری که می گذری دستهایش به سویی ست گاهی به سوی تو نگاهش را از روی جیب هایت بردار بگذار در دستهایش آنقدر فرو رود که مشتی شود بر آسمان بعد چشمهایش می چکد در اشکی فرو می ریزد دیوار (دیوار ها کجند غذا ها مزه دیوار می دهند.) \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386 \|


	تا آفتاب مرده ی پاییز چهل ستون تو بی ستون من است روزهای رستن در خاطرات پوسیده و چشمهای منتظرم که کور ... تا آفتاب مرده ی پاییز راهی نمانده که سر نداده باشم به سنگ سنگ به سنگ تا سنگ می دانم تلخ از دنیا خواهم رفت با چشمهایی باز و دستهایی بسته ! لاهیجان/اسپند ماه ۱۳۸۳ مهدی مهدوی / م . آنیما \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در جمعه هفدهم اسفند 1386 \|


	باران هم... ساعت هنوز روی خدا حافظی ات گیر کرده چشمهایم ملتهب مانده حین فرو ریختن دست و پا می زند کم می آورم بغض برای ادامه از بارانی که هرچه چتر می گشایم می بارد... حالا برای تمام لحظه ها تابوتی هست که مرا به دوش کشد درختی هست که شانه خالی کند از پاییز می توانی برای اشکهایت گونه پنهان کنی حرفی ندارم اصلا تو حرف نداری ! دست از سر واژه ها بردار این لب لبخند ندارد شعرم تمام می شود که شروع می کنی ! در آغوشم جا نمی شوی برو مثل من که از آغوش مادرم گریختم ناخلف شدم آغوش برگشتنم نبود جز مادری در ردیف هفده در خطه ای از این شعر مدفون چشم به چشم شدیم چشمانمان یکی شد و ریختم از چشمانم تا پشت پایت آرزوی روزهای خوب اصلا تو هم روی خرابه های تنم بایست و دامن ماه را بگیر در دامنه ی شب این حرف ها که تمام نمی شود باران هم ... م.آنیما/مهدی مهدوی لاهیجان ۲۹ اسپندماه۱۳۸۴/۱فروردین ۱۳۸۵ \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386 \|


	(دوئل) از هرکجای این شعر شروع کنی پشت کرده ام به خود تو را با زندگی ام دوئل کنم هفت : بر مِهر ، مُهرِِ علاقه می کوبی و من زیرِ باران تو را از لبهایم شروع می کنم در ترانه ای به طعمِ خیابان زیرِ پایت پائیز و این خیابانِ بی هدف را کجای جهان مقصدی ؟ که چنان می رویم و وا ماندن چنین که می مانیم و وا رفتن ابر ها چشمِ دیدنمان را ندارند آسمان کور کورانه تار می شود در برخورد رعد ها و برخورداری برق بگذار بازِِ آغوشت را در چتر بازیَم بی امان بارش و فراگیرِ تنت ... شش : چشمانت شورِِ شیرین برق و گلوگاهت رعد های بغض آلود ... پنج : در بارشِ موهایت میانِ باد وزشِ من به فراخوانِ تنت بازمانده آغوشی آغشته از خاک چهار: از هر کجای این شعر شروع کنی باد می وزد و پاهایم مغموم ایستگاهی ست خالی از مقصد که نیستی کنارم کنارم باش! چه فرق می کند ؟ حالا دیگر چه شیر باشم چه روباه دو روی سکه خطِ چشمِ توست سه : دو : از هرکجای این شعر شروع کنی یک : دوستت دارم ! (م.آنیما) زمستان ۱۳۸۵ /لاهیجان \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در جمعه دهم اسفند 1386 \|