شعر و ادبیات

X

شعر و ادبیات

شعر و ادبیات ایران و جهان


	نگارش این دو شعر تقدیم می گردد به یکی از بهترین دوستانم : م.ی از مجموعه نامه های عاشقانه « کنار پنجره ای باران » / نامه عاشقانه ۱ و ۳ دوئل ما فرشتگانی هستیم که یک بال پـرواز داریم و تنها در آغـوش یکدیـگر می توانیم بـه آسمـان پر بکشیم . لیسیانو دو کرسنزو/ زندگی را از سر بگیر 30 نامه عاشقانه 3 : دوئل از هر کجای این شعر شروع کنی پشت کرده ام به خود تو را با زندگی دوئل کنم هفت : بر مِهر ، مُهرِ علاقه می کوبی و من زیر باران تو را از لبهایم شروع می کنم در ترانه ای به طعم خیابان . زیر پایت پاییز و این خیابان بی هدف را کجای جهان مقصدی ؟! که چنان می رویم و وا ماندن چنین که می مانیم و وا رفتن ابرها چشمِ دیدنمان را ندارند آسمان کورکورانه تار می شود در برخورد رعدها و برخورداری برق ! بگذار بازِ آغوشت را در چتر بازیَم بی امانِ بارش و فراگیرِ تنت شش: چشمانت شورِ شیرین برق و گلوگاهت رعد های بغض آلود ... پنج : در بارش موهایت میان باد وزش من به فراخوان تنت بازمانده آغوشی آغشته از خاک چهار : از هر کجای این شعر شروع کنی باد می وزد و پاهایم مغموم ایستگاهی ست خالی از مقصد که نیستی کنارم کنارم باش ! چه فرق می کند ؟ حالا دیگر چه شیر باشم چه روباه دو روی سکه خط چشم توست! سه : دو : از هر کجای این شعر شروع کنی یک : دوستت دارم ! لاهیجان/ اسفندماه1384 م.آنیما (مهدی مهدوی) \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در پنجشنبه بیست و پنجم مهر 1387 \|


	--------------------------------------------------------------------------------------------------------------- نامه ی عاشقانه 1 : دستِ خالی زیر درخت انجیر هیچ چیز مهمتر از آن نیست که شب را آسوده بخوابی باچشمهایی از انتظارْ سبز و عروسکی از طعم تشنگی ... چند سال بعد زیر باران هیچ چیز مهمتر از آن نیست سیگارت را غلاف بگیری و روزنامه ی روز های رفته را زیر بغل با دستی که می رفت توی جیبش... . در خیابان هیچ چیز مهم تر از آن نیست انگشت اشاره مردم باشی با چشمهایی ریخته در لبخند هر عابری! چشمْ خیابانی! پیاده رو پر از جیب های ورم کرده و نگاهی ناشسته از خون ... طاعون فاصله به جان تو افتاده که هرچه نزدیک می آیم دور ... وقتی درد می کشی هیچ چیز مهمتر از خنده های کسی نیست که دوستش داری ... کلماتم مشتق از دنیا گوشه ای افتاده تا دستم نمی رسد به دهان ... روزها دستان اجازه ام بالا شبی که سحر...نشد... شبی از سحر...نیامد... شبی تا سحر...نمی آید... . پایین تر ماه جیرجیرک ها در پای اقامتم ... مانده از شعر نگو شاعرانگی حرام می شود برای عابری که پیاده رو ها را دیر کرده خیابان دفتر و پاهایش شعر! با دستی خالی هیچ چیز مهم تر از آن نیست که شاعر باشی!... این شعر از ابتدای جاده هاست شبِ ماه بارانِ آسمان و چشمهایم که آوار می شود برهم ماهِ جیرجیرک ها ! این درد از امتدادِ جاده هاست سایه هایی که در جستجوی نور می میرند ! زیر تیرباران چتری گشوده ناگشوده هیچ چیز مهمتر از آن نیست که تعطیلاتِ آخر هفته همیشه بارانی ... مثل چشمهای دلبستگی ات که از من جدا نمی شود . این درد از جایی ست که جاده ها تمام نمی شوند بی اراده پاهایم رفت خالی از من سمت عابری که دستهایش به من بود چشم های بازم خون آلود از هراس کابوس های شبانه در پرسه هایی بی هدف تا بامداد هایی که می آیند سرم . جا مانده در صدای مادر زودتر بیا... چیزی مهمتر از آن نیست که این شعر تمام نمی شود مثل جاده های پشت هم روزهای ناپایان پارک ها پر از انتظار سبز... پاییز بیاید یا نه تعطیلات آخر هفته بارانی است روی چتری که زیر آن انتظار می کشی و انتظار... . و هفته ای که دیگر شروع نمی شود در انتهای این قصه چیزی مهمتر از آن نیست که کلاغ کودکی ام پَر به خانه نمی کشد... شبهای تو ماهِ جیر جیرک ها ... پایانش آنقدر زجر آور است تا فراموشم نمی شود در دنیا هیچ چیز مهمتر از آن نیست که دوستت دارم . م . آنیما لاهیجان / شهریور ماه ۱۳۸۴ مهدی مهدوی ------------------------------------------------------------------------------- \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در پنجشنبه بیست و پنجم مهر 1387 \|


	( این- است- مانیای من!) ببخشاید شاید این مانیای من که اندوهم بسیار است برایــش و دوستش دارم کـه بی نهایت این است مانیای من/ مهربانی ست و لطافت و زیبا عاشورای شورا – شب شور نیزه زار سرانِ سران / سردارانِ سر به دار داوری های مَد نخلستان های قربانی - پیشکش میهمان ناخوانده بود او بودا بود او نبودش نبودِ بودا بود او سر به زیری سروستان های خاموش ناگزیریِ هواداران سنگین دست / بود او بی دست و پا بازگشتگان گشتگانِ بازگشتِ تلخ نیلوفری / بود او آه مانیا مانیا مانیای من مانیای شناور راحتِ قربانی ست آب چهره گاه مدور آب است فرود آمدن از تندِ سراندیپ بر نارسی های نارسیده سیب واژه های سکوتِ فروباز ایده های مرگ- چشمانِ بسته ی ترس ثانیه های هشت مهر روزنه های اشک بر گلوگاهِ بغض گونه گاه مغموم مضمونیِ مغموم آه مانیا مانیا مانیای من شب است حادثه [ بی تاب است ماه ] بی کرانه های ابر است و آسمانِ ابر کژ تابی های فرات سنگستان های کوفته بر سنگ (هَماوا) هم آوایِ آوایِ وایِ بانو: آه مانیا مانیا مانیای من تلخ است زبانِ مصوتِ – بر- سنگ تیشه واره های عاشقانه نیست ؟ آه اگر باد بود باران / باران بود / در گلو – گاهانِ بریدن تنگ بود زمان - باید باز می گشتم - شور بود و تلخ - در کامِ ناکامیِ نامِ خامس وجه نور بود در صلاتِ مغرب تنگ بود زمان لنگ بود و خمان بی رنگ بودِ کمان گَنگ بود کارای گاندی سیمای شور بود - ( این است مانیا ) آه مانیا مانیا / مانیا / مانیای من یاس های یائسه است یأس های موهوم دست نا عهدی بیعت مگر/ نبود خنجر در پشتم ؟ نبود نوحه بر زبان سبزم ؟ نبود زبانه ی سرخم در امتداد برش ؟ / اشکم در چشمِگاه کویر نبود مانیای نیاور در راه ؟ بود بودای من ( بودِ تا بودِ نا بودِ من ) آه مانیا مانیا باز / گشت / تو / مانیا مانیای من آه مانیا هنوز یادت در ازدیادِ یادِ دریا هست باران هست صدف زیر باران چکانیِ فرود از فرازِ آبی بر آبی شناور بر شن نوشت : دوستت دارد... تا کِ عقربه افتاد مستِ ثانیه سگ بود و شیهه بود و شیون تنها خاک بودو خاک بود و مانیا این است مانیا آه مانیا تنی رهیده از مَد تنی داده به آب تنی بخشنده به آفتاب نشسته به زانو تا گِل چشم یاخته در باران یافته های خیسِ بافته / نمودِ زنی تنها / گشتگانِ بازگشتِ تلخ / رعشه های توازن نا امیدی نوشتگانِ دیوار از نامه هایی که دستت/ رسید /تا نشانِ آبی فرازِ نیایش در فرودِ ستاییدن که اندوه بود در شیواییِ سودا پیکرستانِ بی گشت و بی بازگشت اندوهِ شیون گنگ یاد بود - کژتابی های فرات نیزه زارِ سرانِ سران هم آواییِ بانو آه مانیا مانیا باز / گشت / تو / مانیا مانیای من سیاهکل/ لاهیجان 30/3/1385 2/4/1385 \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387 \|


	با سلام از این پس این وبلاگ به صورت ویزه نامه (گاهنامه) هایی خاص در زمینه شعر و ادب و نقد به کار خود ادامه خواهد داد اضافه بر آنکه به صورت هفتگی نیز مطالبی به آن افزوده خواهد شد . اما با بسیاری سپاس و فراوانی تاسف عرض می کنم که آشنایی بنده با دنیای ارتباتاط رایانه ای بسیار اندک است لذا اگر قصوری صورت گرفته و نتوانسته ام به موقع به شما عزیزان سر بزنم سخت عصیانم . پس مرا عفو کنید تا باز هم به دیدارتان بیایم عزیزان من و برایتان پیغام گذارم . هرچند می گویند زبان من براست اما شعور شما والاست... \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387 \|


	\|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387 \|


	سر به زانوی سنگ شعر هایم را دور می ریزم باید از همین حالا شروع کرد شعرهایی را که سیزده به در روی جاده ها ریخته ... می نشینم روی این شعر کوتاهش کنم بلند می شوی در هرچه حرف نا خواسته که از دهانم پریده اند پرنده های سرخ ... سر سبز هرچه حادثه زیر پایم در آمده از سوراخ های نی آه! آه ! نیزار های بی نی زن زن نی بر می دارد نی زن نی بر می دارد آه ! آهِ زن نی زن در نیزار های بی نی ... شعار زندگی خوب : عکسم در روزنامه ها چاپ شد - با تو ضیح بدون شرح ! ... تا کتری سوت کشید از واگن های خستگی ام پایین می آیم با استکانی چای و می نشینم روی این شعر پا دراز می کند دراز می شود بی مقدمه روبرویم مثل پسر خاله ها و دختر خاله ها ! باد های بارانی بارانی های بادی در خیابان هرچه می بینی لاهیجان کوله بارِ پانزده سالگی ام ساعت چیزی به من نمانده که سالهاست خوابیده در نزدیکی ام بیاید ورقی برگردد بنویسم از نو آخرین نامه سربازی ام را ... من خبر موثّق این شعرم که به زانو نشسته ام در بغل پانزده سالگی خبر مرگم را کسی به گوشم برساند ! بغض نازی شکست روی صلیب و هر چه خاطره از چاپلین تا بترسم از آدمهای پشت سرم که چشمهایم توان میزبانیِ قدم هایشان را ندارد اشک از سرم گذشته : مادر برایم وَاِن یَکاد می خواند اهدایی چشمهایش خون آبه های ریخته به در و دیواری که چین روی پیشانی سفیدم انداخت : فرزند زمستان و چای سوخته دختری با موهای ابریشم هنوز به دنیا نیامده به دنیا نیامدم تا تنها باشد در آفرینشِ هرچه سبز که برسرم آن قدر صبر کرده ام سرزمینم سبز شود ... پیله کرده ام به خود ببافمت از پروانه های ابریشم بیابمت در کیف جیبی ام که سالهاست لای آن تکان نمی خوری سرت را بالا بگیر از کجا که تو باشی؟ این کیف بوی تو را نمی دهد ! بوی جیب هایت را دستی هم که از لای در نشان نمی دهی ! این درد ها را بگذار به حسابم بعداً حساب کنیم بالا نشینِ والا ... ما به شعری موظف نیستیم و شاعری ارزش نگاه چپ مادرم را ندارد یا تا لای روزنامه ها گم شدنِ سرفه های پدر چه اندیشمندانه ! پیر ! نیمکت آخر این عکس نشسته ام که نمی بینی مثل معلم های گنگ در پیِ پیچش پچ پچ... خمیازه هایم را تف می کنم از پنجره ای که تمام جهان را شهرِ فرهنگ در هیچ کتابی نمی گنجد شعری بگویم سیر شوم! حالای پیشگیری ام سایه ام تنها خالیِ پنجره ای از تو تا پشت پایم اشکی بریزی سَر به زانوی سنگ نهادم قهرمان مجرب قصّه ها باشم ! صبحی که روزهاست چیزی به من نمانده خوابش برد در نزدیکی ام ورقی بر نمی گردد سر از کارت درنیاورده سر از شعر درآوردی با هر سلام و دستهایی که باخته ام روزی تمام خواهند شد شبی شعر روزی که دیگر دستی برای آشنایی دراز نمی شود... م آنیما / لاهیجان / آبان ماه 1384 \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387 \|


	باعرض پوزش در انتهای مطالب شعر دوئل نامهی عاشقانه ی ۳ بود که از قلم افتاد.این شعر با مجموعه ای از نامه های عاشقانه ی دیگر در کتابی به نام کنار پنجره ای باران... (مجموعه نامه های عاشقانه ) در حال انتشار است . نامه عاشقانه 4 : کنارِ پنجره ای باران... مثل خوشبخت ها سرم را بالا بگیرم بترسم از شبه جمله هایی که بی فعلند آری ! فاعل تمام روزها چرا هرچه درد چوب خط می کنم تنها شبی تمام می شود و به ماه نمی رسم ؟ از این همه به خواب رفتن در پلکم باز می مانم من که دستانم دریاست و چشم به ساحل دوخته ام تنم زیر ماسه های نرم گرم تدفین روزهای آفتابی ست ! عاشقانه های ماه کو؟ در روزهای خورشیدی گلدانکِ خرداد آغاز تیره و تار تابستان ! باران سازِ چشمهای تو بود بارانسازِ چشمهایم تویی زیر باران تصویر آمدنت از سرم نرفت حالا رفته ام کنار پنجره ای باران کنار پنجره ای ایستاده ام که رو به دریا باز می ماند از این همه رفتن تنها سرزمین مادری ام مانده بر ایوان کودکی کنار خیابان ایستاده ای گوشه ای از این همه آمد و عبور میانِ آدمهایی که دوست ندارند دوست بدارند آنانی که دوست دارند دوست ندارند کسی که دوست دارد دوست دارد آن که دوست دارد دوست بدارد خیره ای به من و من دوستت دارم ! م.آنیما (مهدی مهدوی) لاهیجان/ اسفندماه1384 \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 \|


	کویر م.آنیما (مهدی مهدوی) لاهیجان / شهریور ماه 1384 بر لبهای کویر گوشه ای برای لبخند نمانده که بغض باران دیده ی هر آسمان باشم زمین با سیاهرگ های ترکیده اش بشکه ای 60 سِنت افزایش یافت بی آنکه چیزی از لبهایم عوض شود جهان با تمام ته سیگارهایش از جیبم جلوتر نرفت این را کبریت های سوخته می دانند ، خورشید بعد از غرب کجا می رود ؟! پاهایم پر از رفتن دستهایم خالی از ماندن و صلابه کشیدن کیفی که نمی تواند کتابهایم را هضم کند ابروهایم را بالا کشیده ام بر سر زنی وبا گرفته که گریه ام نمی گیرد مثل تیر برق هایی که عاشقند مثل کویر که با بیشمار لبهایش دهان باز می کند کویر لبخند می زند ! \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در یکشنبه بیست و ششم اسفند 1386 \|


	مانیفست (لاهیجان / تابستان ۱۳۸۴) من مهدی مهدوی ام نه اندوهم و نه لبخند از اینکه هستم شانزده سال است در کنار آدمهایی که اصلاً خنده دار نیستند برادرانم شاعرند پدرم هم سرمایه دار نبود ، تنها و یک معلم بود اما به حرمت نام اوست که سالها استوارم و مادرم از طایفه طوافی ها شعر اندوخته ی شانزده ساله ای که از 1375 به هجرت کاغذ در آمد نقاشی هم که از 1379 در آتلیه محمد رضا لاهیجی شروع شد آنقدر شاعرم که بشود زندگی کرد کتاب می خوانم ، راه می روم ، چای می خورم ، می بینم ، می شنوم ، شاخ هم ندارم ، من مهدی مهدوی ام نه اندوهم ونه لبخند مردی که آنقدر دید کور شد نابینایان را دوست دارم ناشنوایان هم امّا دلم برای لال ها می سوزد که زبان دارند و بی زبانند... سر به زیر بوده ام که بار ها سرم زیر آب شد متولّد هزار وسیصد و دی ماه و کوچک تر از آنکه عاشق باشم هر چه صبر می کنم بیشتر پیر می شوم هرچه پیر می شوم کمتر صبر می کنم بعد می میرم چند روز دیگر کسی گریه نخواهد کرد و دیگر لحظه ای پیش نمی آید که بگویم : من مهدی مهدوی ام نه اندوهم و نه لبخند ... م.آنیما / مهدی مهدوی لاهیجان/تابستان1384 \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 \|


	ژوکِر تقدیم به م. موید که گشایش لبخندهای نیلوفری ست لاهیجان / آبان ماه 1384 می نشینم بر( لبخنده ی ماه ) 14 لبخند می زنم به تو و کوچه های این شهر که سالهاست مرا بازی نمی گیرند ! شاعر بلاتکلیفی ها در تکلیف های مدرسه گم شد وقتی توپ های جام در شهر ریختند و هرچه من برادران خونیِ این شعر از دست داده اند داده های تاریخ را می نشینم بر لبخنده ی ماه و هرچه بزرگ می شوم مرا بازی نمی گیرند تکلیف های مدرسه! مهدی مهدوی/ م.آنیما \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 \|


	ابراهیم در خاک دستی اگر مانده خداحافظی ست و چشمی که تف کُنیَم بر جاده های جدایی کاسه ای خون قدمی تا سنگ ریزه های اشاره پشت پنجره ای که شب روزهاست شب است در نگاهت به بی مکانی مطلق رسیده ومن جزئی از خیابانم زیر چتری که بعید نیست زنانه باشد! باسوتی که هرزه گاهی بر ریل های سفید دهانم جاری ست و تمام زمین پاهای من است که بیهوده می چرخند دورِ تو و عقربه های پشیمانی پا از رفتن بر نمی دارند یک سر و چند گردن بالاتر خدایی که دستچین شعر است کافر نیستم اما جهان یکدست شده تا سیلی ام بزند! درخت زرد شد وقتی چشمهایت بهار را دزدید و من پاییز را اینگونه شناختم در خیابان با درختانی که برای عبورم صف کشیده اند... مادر که مُرد کوچه بی پدر تر از همیشه آغوش بازیگوشی ام شد با پیراهنی که پدربزرگم بود در زمستان ، غارتِ جاده ها از درخت معیار زندگی خمیازه ای که چند دهان بیشتر پاره کرد تا بگویم دنیا از آنِ کسی ست که خوابش نمی برد تمام دنیا همین لبخندهای توست که همانِ غریبه هاست من از آغاز زیستن می آیم واز نخستین نامه ی عاشقانه ای که در گلوی غار ها گیر کرده است حتی بعد ها درد همین حسی ست که ته یک خیابان بن بست سوت می کشی و دستهای مرگ هرچه از پیشانی ام پایین می آیند چشمهایم جاده ایست که روی آن ایستاده ای بی بند و بار تر از همیشه و باد درگیر موهای توست و آتش گونه ات چهارشنبه ای ست که ابراهیمِ ناکام تشنه از لبانت باز می گردد بعدِ خاکسپاری ام می روید روی دستهایت باد می کند گونه ای تنها در هجوم باد ! لاهیجان/ بهمن ماه ۱۳۸۴ م.آنیما (مهدی مهدوی) \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386 \|


	دیوار اهواز / بهمن ماه 1383 مهدی مهدوی (م. آنیما) (دیوار ها کجند غذا ها مزه دیوار می دهند...) نگاهم را رها می کنم در انبوه انسانهای پیاده رو می برًد چشمهایم از پلک این روزها از کنار هر عابری که می گذری دستهایش به سویی ست گاهی به سوی تو نگاهش را از روی جیب هایت بردار بگذار در دستهایش آنقدر فرو رود که مشتی شود بر آسمان بعد چشمهایش می چکد در اشکی فرو می ریزد دیوار (دیوار ها کجند غذا ها مزه دیوار می دهند.) \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386 \|


	تا آفتاب مرده ی پاییز چهل ستون تو بی ستون من است روزهای رستن در خاطرات پوسیده و چشمهای منتظرم که کور ... تا آفتاب مرده ی پاییز راهی نمانده که سر نداده باشم به سنگ سنگ به سنگ تا سنگ می دانم تلخ از دنیا خواهم رفت با چشمهایی باز و دستهایی بسته ! لاهیجان/اسپند ماه ۱۳۸۳ مهدی مهدوی / م . آنیما \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در جمعه هفدهم اسفند 1386 \|


	باران هم... ساعت هنوز روی خدا حافظی ات گیر کرده چشمهایم ملتهب مانده حین فرو ریختن دست و پا می زند کم می آورم بغض برای ادامه از بارانی که هرچه چتر می گشایم می بارد... حالا برای تمام لحظه ها تابوتی هست که مرا به دوش کشد درختی هست که شانه خالی کند از پاییز می توانی برای اشکهایت گونه پنهان کنی حرفی ندارم اصلا تو حرف نداری ! دست از سر واژه ها بردار این لب لبخند ندارد شعرم تمام می شود که شروع می کنی ! در آغوشم جا نمی شوی برو مثل من که از آغوش مادرم گریختم ناخلف شدم آغوش برگشتنم نبود جز مادری در ردیف هفده در خطه ای از این شعر مدفون چشم به چشم شدیم چشمانمان یکی شد و ریختم از چشمانم تا پشت پایت آرزوی روزهای خوب اصلا تو هم روی خرابه های تنم بایست و دامن ماه را بگیر در دامنه ی شب این حرف ها که تمام نمی شود باران هم ... م.آنیما/مهدی مهدوی لاهیجان ۲۹ اسپندماه۱۳۸۴/۱فروردین ۱۳۸۵ \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386 \|


	(دوئل) از هرکجای این شعر شروع کنی پشت کرده ام به خود تو را با زندگی ام دوئل کنم هفت : بر مِهر ، مُهرِِ علاقه می کوبی و من زیرِ باران تو را از لبهایم شروع می کنم در ترانه ای به طعمِ خیابان زیرِ پایت پائیز و این خیابانِ بی هدف را کجای جهان مقصدی ؟ که چنان می رویم و وا ماندن چنین که می مانیم و وا رفتن ابر ها چشمِ دیدنمان را ندارند آسمان کور کورانه تار می شود در برخورد رعد ها و برخورداری برق بگذار بازِِ آغوشت را در چتر بازیَم بی امان بارش و فراگیرِ تنت ... شش : چشمانت شورِِ شیرین برق و گلوگاهت رعد های بغض آلود ... پنج : در بارشِ موهایت میانِ باد وزشِ من به فراخوانِ تنت بازمانده آغوشی آغشته از خاک چهار: از هر کجای این شعر شروع کنی باد می وزد و پاهایم مغموم ایستگاهی ست خالی از مقصد که نیستی کنارم کنارم باش! چه فرق می کند ؟ حالا دیگر چه شیر باشم چه روباه دو روی سکه خطِ چشمِ توست سه : دو : از هرکجای این شعر شروع کنی یک : دوستت دارم ! (م.آنیما) زمستان ۱۳۸۵ /لاهیجان \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در جمعه دهم اسفند 1386 \|