روی جاده ها ریخته ...

می نشینم روی این شعر

کوتاهش کنم

بلند می شوی

در هرچه حرف نا خواسته

که از دهانم پریده اند

پرنده های سرخ ...

سر سبز هرچه حادثه

در آمده

از سوراخ های نی

آه!

آه !

نیزار های بی نی زن

زن نی بر می دارد

نی زن نی بر می دارد

آه !

آهِ زن نی زن در نیزار های بی نی ...

شعار زندگی خوب :

عکسم در روزنامه ها چاپ شد

می نشینم

ساعت چیزی به من نمانده

ورقی برگردد

بنویسم از نو

آخرین نامه سربازی ام را ...

من خبر موثّق این شعرم

که به زانو نشسته ام در بغل پانزده سالگی

خبر مرگم را

کسی به گوشم برساند !

بغض نازی شکست

روی صلیب

و هر چه خاطره از چاپلین

تا بترسم از آدمهای پشت سرم

که چشمهایم توان میزبانیِ قدم هایشان را ندارد

اشک از سرم گذشته :

مادر برایم وَاِن یَکاد می خواند

خون آبه های ریخته

به در و دیواری که چین

روی پیشانی سفیدم انداخت :

فرزند زمستان و چای سوخته

دختری با موهای ابریشم

هنوز به دنیا نیامده

به دنیا نیامدم

تا تنها باشد

در آفرینشِ هرچه سبز

که برسرم

آن قدر صبر کرده ام

سرزمینم سبز شود ...

سرت را بالا بگیر

از کجا که تو باشی؟

این کیف بوی تو را نمی دهد !

بوی جیب هایت را

دستی هم که از لای در نشان نمی دهی !

این درد ها را بگذار به حسابم

بعداً حساب کنیم

بالا نشینِ والا ...

گم شدنِ سرفه های پدر

نیمکت آخر این عکس نشسته ام

که نمی بینی

مثل معلم های گنگ

در پیِ پیچش پچ پچ...

خمیازه هایم را تف می کنم

از پنجره ای که تمام جهان را شهرِ فرهنگ

در هیچ کتابی نمی گنجد

شعری بگویم

سیر شوم!

قهرمان مجرب قصّه ها باشم !

چیزی به من نمانده

خوابش برد در نزدیکی ام

ورقی بر نمی گردد