شعر و ادبیات -

شعر و ادبیات ایران و جهان


	( این- است- مانیای من!) ببخشاید شاید این مانیای من که اندوهم بسیار است برایــش و دوستش دارم کـه بی نهایت این است مانیای من/ مهربانی ست و لطافت و زیبا عاشورای شورا – شب شور نیزه زار سرانِ سران / سردارانِ سر به دار داوری های مَد نخلستان های قربانی - پیشکش میهمان ناخوانده بود او بودا بود او نبودش نبودِ بودا بود او سر به زیری سروستان های خاموش ناگزیریِ هواداران سنگین دست / بود او بی دست و پا بازگشتگان گشتگانِ بازگشتِ تلخ نیلوفری / بود او آه مانیا مانیا مانیای من مانیای شناور راحتِ قربانی ست آب چهره گاه مدور آب است فرود آمدن از تندِ سراندیپ بر نارسی های نارسیده سیب واژه های سکوتِ فروباز ایده های مرگ- چشمانِ بسته ی ترس ثانیه های هشت مهر روزنه های اشک بر گلوگاهِ بغض گونه گاه مغموم مضمونیِ مغموم آه مانیا مانیا مانیای من شب است حادثه [ بی تاب است ماه ] بی کرانه های ابر است و آسمانِ ابر کژ تابی های فرات سنگستان های کوفته بر سنگ (هَماوا) هم آوایِ آوایِ وایِ بانو: آه مانیا مانیا مانیای من تلخ است زبانِ مصوتِ – بر- سنگ تیشه واره های عاشقانه نیست ؟ آه اگر باد بود باران / باران بود / در گلو – گاهانِ بریدن تنگ بود زمان - باید باز می گشتم - شور بود و تلخ - در کامِ ناکامیِ نامِ خامس وجه نور بود در صلاتِ مغرب تنگ بود زمان لنگ بود و خمان بی رنگ بودِ کمان گَنگ بود کارای گاندی سیمای شور بود - ( این است مانیا ) آه مانیا مانیا / مانیا / مانیای من یاس های یائسه است یأس های موهوم دست نا عهدی بیعت مگر/ نبود خنجر در پشتم ؟ نبود نوحه بر زبان سبزم ؟ نبود زبانه ی سرخم در امتداد برش ؟ / اشکم در چشمِگاه کویر نبود مانیای نیاور در راه ؟ بود بودای من ( بودِ تا بودِ نا بودِ من ) آه مانیا مانیا باز / گشت / تو / مانیا مانیای من آه مانیا هنوز یادت در ازدیادِ یادِ دریا هست باران هست صدف زیر باران چکانیِ فرود از فرازِ آبی بر آبی شناور بر شن نوشت : دوستت دارد... تا کِ عقربه افتاد مستِ ثانیه سگ بود و شیهه بود و شیون تنها خاک بودو خاک بود و مانیا این است مانیا آه مانیا تنی رهیده از مَد تنی داده به آب تنی بخشنده به آفتاب نشسته به زانو تا گِل چشم یاخته در باران یافته های خیسِ بافته / نمودِ زنی تنها / گشتگانِ بازگشتِ تلخ / رعشه های توازن نا امیدی نوشتگانِ دیوار از نامه هایی که دستت/ رسید /تا نشانِ آبی فرازِ نیایش در فرودِ ستاییدن که اندوه بود در شیواییِ سودا پیکرستانِ بی گشت و بی بازگشت اندوهِ شیون گنگ یاد بود - کژتابی های فرات نیزه زارِ سرانِ سران هم آواییِ بانو آه مانیا مانیا باز / گشت / تو / مانیا مانیای من سیاهکل/ لاهیجان 30/3/1385 2/4/1385 \|+\| نوشته شده توسط مهدی مهدوی (M-Anima) در سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387 \|