ابراهیم در خاک
دستی اگر مانده
خداحافظی ست و
چشمی که تف کُنیَم
بر جاده های جدایی
کاسه ای خون
قدمی تا سنگ ریزه های اشاره
پشت پنجره ای که شب روزهاست
شب است
در نگاهت
به بی مکانی مطلق رسیده
ومن جزئی از خیابانم
زیر چتری که بعید نیست زنانه باشد!
باسوتی که هرزه گاهی
بر ریل های سفید دهانم جاری ست
و تمام زمین
پاهای من است
که بیهوده می چرخند
دورِ تو
و عقربه های پشیمانی پا از رفتن بر نمی دارند
یک سر و چند گردن
بالاتر
خدایی که دستچین شعر است
کافر نیستم اما
جهان یکدست شده تا سیلی ام بزند!
درخت زرد شد
وقتی چشمهایت
بهار را دزدید
و من پاییز را اینگونه شناختم
در خیابان
با درختانی که برای عبورم صف کشیده اند...
مادر که مُرد
کوچه بی پدر تر از همیشه
آغوش بازیگوشی ام شد
با پیراهنی که پدربزرگم بود
در زمستان ، غارتِ جاده ها از درخت
معیار زندگی
خمیازه ای
که چند دهان بیشتر پاره کرد
تا بگویم
دنیا از آنِ کسی ست که
خوابش نمی برد
تمام دنیا همین لبخندهای توست
که همانِ غریبه هاست
من از آغاز زیستن می آیم
واز نخستین نامه ی عاشقانه ای
که در گلوی غار ها گیر کرده است
حتی بعد ها
درد همین حسی ست که
ته یک خیابان بن بست سوت می کشی
و دستهای مرگ
هرچه از پیشانی ام پایین می آیند
چشمهایم جاده ایست
که روی آن ایستاده ای
بی بند و بار تر از همیشه
و باد درگیر موهای توست
و آتش گونه ات
چهارشنبه ای ست
که ابراهیمِ ناکام
تشنه از لبانت باز می گردد
بعدِ خاکسپاری ام
می روید
روی دستهایت
باد می کند
گونه ای تنها
در هجوم باد !
لاهیجان/ بهمن ماه ۱۳۸۴
م.آنیما (مهدی مهدوی)